• Podstawowe części składowe konstrukcji meblarskich
• Elementy mebli
• Półfabrykaty iglaste na meble
• Elementy płytowe
• Elementy prostoliniowe

Elementy krzywoliniowe w meblach

Elementy te można wykonać z płyt stolarskich, wiórowych i paździerzowych oraz ze sklejki i twardych płyt pilśniowych.
Przy wytwarzaniu elementów krzywoliniowych z płyt s t olarskich wielowarstwowych ich środki skleja się z segmentów dostosowanych kształtem do krzywizny, albo też z listew o przekroju kwadratowym lub prostokątnym Ze względów technicznoekonomicznych (czasochłonność i materiałochłonność) należy zaniechać projektowania elementów płytowych krzywoliniowych z odrębnych segmentów.

Elementy ze środkami klejonymi z listew wykonuje się podobnie jak elementy prostoliniowe z płyt stolarskich. Układ słojów rocznych w poszczególnych listwach powinien być równoległy i zbliżony do prostopadłego do płaszczyzny płyty (maksymalne odchylenie — 45°). W środkach płyt — od strony, która ma być wklęsła — wykonuje się w równych odstępach nacięcia (nadpiłowania) równoległe do osi gięcia. Odstępy pomiędzy nacięciami i ich głębokość zależą od promienia gięcia. Im promień jest mniejszy, tym odstępy są również mniejsze, a głębokość nacięć większa. Aby uzyskać równomierne zginanie. zgodne z krzywizną jaką mamy uzyskać, zachowuje się jednakową głębokość niemal wszystkich nacięć (zazwyczaj 8/10—9/10 grubości płyty). Tylko jedno lub dwa nacięcia, w miejscu sąsiadującym z częścią prostoliniową zginanego elementu, powinny mieć mniejszą głębokość. Szerokość nacięć wynosi zwykle 2,5 mm, a odstępy pomiędzy nimi dla łuku o promieniu powyżej 400 mm — 8—10 mm, dla łuku o promieniu 100—400 mm — 6,0 mm, a dla łuku o promieniu do 100 mm  3,5 mm. Obie płaszczyzny środka z nacięciami pokrywa się klejem i okłada obłogami w taki sposób, aby kierunek włókien drzewnych był prostopadły do osi gięcia. Prawidłowe ustalenie liczby, szerokości i głębokości nacięć ma istotnie, znaczenie dla konstrukcji krzywoliniowych elementów płytowych. Ze względu jednak na znaczne różnice w strukturze płyt, przed przystąpieniem do ich wykonania należy sprawdzić podane wielkości metodą prób. W przypadku stwierdzenia istotnych różnic należy dostosować liczbę lub kształt nacięć do warunków wytwarzania w danym zakładzie pracy.

Elementy krzywoliniowe o wymiarach mniejszych mogą być wykonane również ze sklejki lub z płyty pilśniowej twardej. Praktycznie najmniejszy promień wygięcia sklejki o grubości do 5 mm jest równy 6—8krotnej grubości sklejki — pod warunkiem, że kierunek włókien obłogu sklejki będzie zgodny z kierunkiem zginania. Przy zmianie kierunku o 90° (rozciąganie obłogu w poprzek włókien), dopuszczalny promień gięcia będzie dwa "razy większy. Elementy ze sklejki o grubości powyżej 5 nim należy od strony wklęsłej nacinać podobnie jak płyty stolarskie.

Z dotychczasowych doświadczeń praktycznych zdobytych przy wykonywaniu elementów meblowych z płyt wiórowych i paździerzowych wynika, że mają one przewagę nad odpowiadającymi im elementami meblowymi z płyt stolarskich (w większości przypadków lepsze zachowanie kształtu oraz uproszczenie procesu technologicznego). Liczba, kształt, wymiary i rozmieszczenie nacięć w elementach krzywoliniowychz płyt wiórowych i paździerzowych są w zasadzie laki,e same, jak w elementach z płyt stolarskich. Nacięcia jednak w tym przypadku mogą być wykonywane nie tylko od strony wklęsłej, ale również od wypukłej strony elementu. Pełną ocenę takiego postępowania utrudnia brak doświadczeń, gdyż w aktualnie wytwarzanych meblach rzadko są stosowane krzywoliniowe elementy płytowe. Przy nacięciach płyty od strony, która ma być wypukłą, płaszczyznę z nacięciami pokrywa się przy gięciu i klejeniu obłogiem o grubości 1,5—3,0 mm i okleiną, zaś płaszczyznę przeciwległą — tylko okleiną. Przy nacięciach płyty od strony, która ma być wklęsłą, płaszczyznę z nacięciami pokrywa się obłogiem i okleiną, zaś jej przeciwległą — tylko okleiną. Czasem też pokrywa się obie strony tylko okleiną. Nacięcia powinny być równoległe do siebie i biegnąć w elemencie możliwie prostpadle do przebiegu włókien fornirów bezpośrednio przylegających do płyty (obłóg lub okleina).

Elementy o dużej wytrzymałości i małej odkształcalności wykonuje się z cienkich fornirów sklejonych ze sobą. W takich elementach ustala się stosunek grubości poszczególnych fornirów oraz ich układ pod względem kierunku przebiegu włókien drewna. Elementy o niewielkiej grubości i znacznej szerokości składają się zazwyczaj z fornirów układanych w ten sposób, aby kierunki przebiegu włókien poszczególnych warstw były wzajemnie prostopadłe.