09
Okleiny
Poniedziałek, luty 9. 2009
O k l e i n y z drewna liściastego i iglastego są wytwarzane zgodnie z normą PN85/D97002, a okleiny z drewna egzotycznego — zgodnie z normą BN74/711205.
Okleiny z drewna umiarkowanej strefy klimatycznej są skrawane płasko lub mimośrodowo i dzielą się na trzy klasy jakości. Ze względu na rysunek drewna rozróżnia się wśród nich okleiny zwykłe (Zw), błyszczowe (B1), półwzorzyste (Pwz) i wzorzyste (Wz). Wymiary oklein krajowych są następujące: grubość — 0,4—1,0 mm, ze stopniowaniem co 0,1 mm; szerokość — co najmniej 50 mm, ze stopniowaniem co 10 mm — dla oklein brzegowych, i co najmniej 100 mm, ze stopniowaniem co 10 mm — dla oklein niebrzegowych; długość — co najmniej 400 mm dla oklein typów Pwz, Wz oraz Zw — dla orzecha, i co najmniej 700 mm dla oklein pozostałych typów.
Okleiny z drewna podzwrotnikowego są również skrawane płasko lub mimośrodowo i dzielą się na trzy klasy jakości. Natomiast, ze względu na rysunek drewna rozróżnia się wśród nich okleiny zwykłę (Zw), pasiaste (Ps), półwzorzyste (Pwz), wzorzyste (Wz), kwieciste (Kw) i piramidalne (Pr). Wymiary tych oklein są następujące: grubość — 0,4—1,0 mm, ze stopniowaniem co 0,1 mm; szerokość — co najmniej 100 mm, ze stopniowaniem co 10 mm; długość — co najmniej 1000 mm, ze stopniowaniem co 100 mm.
Przygotowanie oklein do oklejania składa się z następujących czynności: przycięcie oklein, wyrównanie boków, dobór i sklejanie arkusza o odpowiednich wymiarach (nadmiar na obróbkę — 10—15 mm z każdej strony). Jeżeli okleina nie będzie widoczna w wyrobie, łączenia w arkusze dokonuje się bez specjalnego doboru barwy i rysunku poszczególnych formatek. Jeżeli natomiast okleina jest przeznaczona na zewnętrzne, widoczne powierzchnie mebli, dobór poszczególnych formatek przeprowadza się bardzo starannie.
W praktyce spotyka się wiele sposobów doboru (składania) oklein. Najczęściej stosowane wzory składania oklein są przedstawione na rys. 3.4. Przy składaniu oklein są stosowane następujące zasady: Każdy wzór, o ile jest to możliwe, jest wykonywany z oklein pochodzących z jednej paczki. Układ okleiny na powierzchniach widocznych powinien być symetryczny do osi symetrii elementu. Oczywiście, na powierzchniach widocznych okleina powinna być odpowiednio dobrana pod względem rodzaju, usłojenia i barwy.
Można przypuszczać, że okleiny naturalne będą stosowane w przyszłości przede wszystkim do wyrobu mebli wyższej jakości, natomiast do wyrobu mebli popularnych będą stosowane głównie sztuczne materiały okładzinowe, zwłaszcza f o l i e o k 1 e i n o p o d o bn e (nadrukowywany rysunek drewna). Folie mogą być gładkie lub z wytłoczonymi porami drewna, wykonane na nośniku papierowym lub całkowicie z tworzywa sztucznego. Wytwarzane są one w postaci szerokich taśm (1000—2000 mm) lub wąskich pasów (15—30 mm). Pierwsze z nich są przeznaczone do oklejania szerokich płaszczyzn elementów płytowych mebli, zaś drugie — do oklejania wąskich płaszczyzn tych elementów. Szczegółowe informacje dotyczące samych folii, jak i ich zastosowania podaje zawsze wytwórca folii.
Części mebli powinny charakteryzować się takimi właściwościami, które będą odpowiadały warunkom użytkowania. Kształtki meblarskie, bez względu na materiał z jakiego się je wykonuje, są zazwyczaj dostarczane do fabryk mebli jako gotowe już elementy do określonego zastosowania. Do konstruktora należy wybór z dostępnych katalogów lub z innych tego rodzaju dokumentów odpowiedniej części, jej sprawdzenie i ocena. W przypadku niemożności wybrania potrzebnej części mebla z katalogu, apracawujęsię warunki techniczne jej wykonania i zleca realizację właściwemu wytwórcy. W takim przypadku istotną sprawą jest jej cena, która z reguły będzie wyższa od ceny podobnej części, ale będącej już w programie produkcji danego wytwórcy. Dlatego też podjęcie prawidłowej decyzji w tej sprawie poprzedza się wyczerpującą analizą — przede wszystkim ekonomiczną i estetyczną.
Brak komentarzy.
Dodaj swój komentarz: