• Podstawowe części składowe konstrukcji meblarskich
• Elementy mebli
• Półfabrykaty iglaste na meble
• Elementy płytowe
• Elementy prostoliniowe

Półfabrykaty iglaste na meble

Półfabrykaty iglaste produkuje się z drewna sosnowego i świerkowego. W zależności od przeznaczenia i jakości drewna dzieli się je na elementy:

• W1 — widoczne w gotowym wyrobie, o powierzchniach nieokleinowanych;
• W2 — widoczne w gotowym wyrobie, o powierzchniach okleinowanych lub krytych materiałami lakierniczymi pigmentowanymi;
• NW — niewidoczne w gotowym wyrobie, o powierzchniach nieokleinowanych. Wyróżnia się trzy grupy długości półfabrykatów meblowych: najkrótsze — do 0,48 m, krótkie: 0,50—1,48 m i długie: 1,50—2,48 m oraz dwie grupy szerokości półfabrykatów: wąskie _ do 60 mm i szerokie: 62—120 mm. Poza tym wyróżnia się półfabrykaty jednolite (C), klejone (K) i części do klejenia (E). Grubość półfabrykatów wynosi 19—63 mm.Wymiary tarcicy liściastej , zaś wymiary dębowych elementów meblowych.

Elementy prostoliniowe pojedyncze kształtuje się w zasadzie stosując piłowanie prostoliniowe wzdłuż włókien drewna. Małowymiarowe elementy prostoliniowe, o grubości nie przekraczającej 10 mm i długości do 1000 mm, można też wykonywać stosując skrawanie bezwiórowe. W tradycyjnych warunkach produkcji wymiary przekrojów elementów prostoliniowych nie powinny — ze względu na odkształcenia higroskopijne — przekraczać: szerokość — 100 mm, grubość — 50 mm; w przypadku produkcji uwzględniającej zasadę wzajemnej zamienności elementów podane wartości zmniejsza się co najmniej dwukrotnie.
Elementy prostoliniowe złożone są bardziej wytrzymałe na obciążenie i odporne na działanie zmiennych warunków wilgotności niż elementy graniakowe pojedyncze. Dlatego też wymiary ich przekrojów mogą być odpowiednio mniejsze.

Przy konstruowaniu elementów graniakowych z drewna litego należy zwrócić uwagę, aby ich części dokładnie przylegały do siebie dordzeniowymi (lewymi) wąskimi płaszczyznami (bokami), bowiem łącząca je spoina klejowa jest wtedy mniej narażona na zerwanie, a cały element ulega mniejszym odkszałceniom niż przy łączeniu części elementu stronami przeciwrdzeniowymi (prawymi). Przy złożeniu części składowych elementu tak, aby płaszczyzna lewa przyległa do prawej, siły wywołujące odkształcenia w obydwu częściach będą działały w tym samym kierunku, co spowoduje zwiększenie odkształcenia. Nie łączy się części o przekroju stycznym z częścią o przekrojupromieniowym. W każdym z tych przekrojów drewno kurczy się w innym stopniu, co powodowałoby niekorzystne odkształcenia elementu.

W zależności od wymaganej sztywności i trwałości kształtów elementu może on składać się z dwóch lub więcej części, chociaż takie elementy konstruuje się tylko w przypadkach ekonomicznie uzasadnionych. Jeżeli końce (lub koniec) elementu mają być krzywoliniowe, wówczas może on być wykonany z graniaka pojedynczego, w odpowiednich miejscach nadpiłowanego i wygiętego, po wypełnieniu nadpiłowań wkładkami z fornirów powleczonych klejem. Odległość pomiędzy osiami podłużnymi nadpiłowań wynosi zazwyczaj ok. 4 mm, a szerokość nadpiłowań ok. 2 mm. Grubość wkładek powinna być mniejsza od szerokości nadpiłowań o 0,1—0,2 mm. Na przykład, na krzesło wykonane z elementów częściowo giętych, uprzednio nadpiłowanych, zużywa się o ok. 30°/o materiału drzewnego mniej niż na tradycyjne typowe krzesło stolarskie.
Elementy krzywoliniowe pojedyncze kształtuje się wypiłowując je z desek lub bali albo też gnąc uplastycznione Paty (tzw. giętarskie). Wypiłowywanie elementów krzywoliniowych powoduje znaczne straty materiałowe (niejednokrotnie przekraczające 500/o) oraz obniża wytrzymałość elementu ze względu na przecięcie włókien, przez co zmusza do konstruowania elementów o stosunkowo dużych przekrojach. Dlatego też elementy krzywoliniowe wypiłowywane konstruuje się tylko w przypadkach szczególnych, uzasadnionych każdorazowo przede wszystkim względami estetycznymi.

Elementy krzywoliniowe złożone stosuje się wtedy, gdy wymagania stawiane meblowi — zarówno pod względem wytrzymałości, jak i trwałości użytkowej (zgchowania kształtów ustalonych w projekcie) — są duże. Elementy krzywoliniowe złożone wykonuje się wówczas z dwu lub więcej warstw drewna — z odpowiednio przygotowanych listew, sklejanych z jednoczesnym wyginaniem. Elementy takie nazywa się potocznie elementami giętoklejonymi. Promień krzywizny elementów giętoklejonych może być znacznie mniejszy od promienia krzywizny elementów wyginanych z drewna.